SocietyWritings

“ไม่มีใครเก่งเท่าเธอแล้ว” ว่าด้วยนิยามผู้หญิงเก่งในสายตาของแต่ละคน Part 1

เรื่องและภาพ : วรพร รุ่งวัฒนโสภณ, ปิยะพร สาวิสิทธิ์, สิทธิเดช สายพัทลุง และ อารีย์วรรณ อมรเดชเทวินทร์

 วลี ‘ไม่มีใครเก่งเท่าแม่มึงแล้ว’ ชวนให้กองบรรณาธิการของเราตั้งคำถามว่า เราสามารถนิยาม ‘ผู้หญิงเก่ง’ ได้จริงหรือ ในเมื่อคำว่า ‘เก่ง’ ของแต่ละคนตีความได้หลากหลาย นั่นแสดงว่าผู้หญิงเก่งจึงมีนิยามที่ไม่ตายตัว

เนื่องด้วยเดือนแห่งสตรีนี้ กองบรรณาธิการของเราจึงอยากชวนผู้อ่านมาสำรวจนิยามของผู้หญิงเก่งจากคนต่างเพศ หลากวัย หลายอาชีพ เพื่อค้นหาคำตอบว่าใครคือผู้หญิงเก่งในแบบของพวกเขา และเหตุใดจึงคิดเช่นนั้น

‘แพง’ อายุ 21 ปี นักศึกษาคณะแพทยศาสตร์ ชั้นปีที่ 3 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

‘แพง’ ไม่ได้มีนิยามตายตัวว่าผู้หญิงเก่งต้องเป็นแบบไหน เพราะเธอคิดว่าคำว่าเก่งของแต่ละคนนั้นไม่เท่ากันอยู่แล้ว

“เราคิดว่าผู้หญิงทุกคนเก่งอยู่แล้วที่สามารถใช้ชีวิตและเป็นตัวของตัวเองได้ในแต่ละวัน  คือวันนี้ยังมีชีวิตอยู่ เผชิญโลกจนถึงทุกวันนี้ได้ ทุกคนก็เก่งกันหมดแล้ว”

สิ่งที่ทำให้นักศึกษาแพทย์ปี 3 วัย 21 ปี ที่กำลังเตรียมสอบและยุ่งมากอย่างเธอได้พักผ่อนจากช่วงเวลาที่เคร่งเครียดคือ ‘การดูหนัง’ นั่นทำให้ผู้หญิงเก่งในสายตาของเธอช่วงนี้คือ ‘เอ็มม่า สโตน’ (Emma Stone) นักแสดงหญิงชาวอเมริกัน วัย 35 ปี ที่เพิ่งคว้ารางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมเป็นครั้งที่ 2 จากเวทีออสการ์ ครั้งที่ 96 ประจำปี 2024 จากภาพยนตร์เรื่อง Poor Things (2024)

แพงติดตามผลงานการแสดงของเอ็มม่าหลายเรื่อง เช่น The Amazing Spider-man (2012), La La Land (2016) และ Cruella (2021) เธอรู้สึกว่าความสามารถในการแสดงของเอ็มม่านั้นยอดเยี่ยมสมกับรางวัลที่ได้รับ โดยเฉพาะ ‘การสื่อสารด้วยสายตา’ ที่มักจะทำให้ผู้ชมรับรู้และเข้าใจความรู้สึกของตัวละครอย่างลึกซึ้ง จนบางทีแพงก็รู้สึกเหมือนตัวเองได้กลายเป็นตัวละครนั้นที่เอ็มม่าแสดง

“การที่จะมองว่าใครเป็นคนเก่ง ถ้าสมมติเราไปสัมผัสเขา เราก็จะรู้สึกว่าเขาเก่งในแบบนี้ มันก็เหมือนกับการดูหนัง เราเลยสัมผัสได้ว่าการแสดงของเขามันดีจังและเราชอบ”

ฉากที่ทำให้แพงมั่นใจว่าเอ็มม่าเป็นนักแสดงหญิงที่เก่ง มาจากเรื่อง La La Land ที่ใช้สายตาสื่อสารถึงความรู้สึกที่ต่างกันระหว่างนางเอกที่ยังรักพระเอกอยู่ และนางเอกที่ไม่ได้รักพระเอกดังเดิมแล้ว และเอ็มม่าก็แสดงความรู้สึกนามธรรมเหล่านั้นออกมาผ่านสายตาได้เป็นอย่างดี

ด้วยเหตุผลทั้งหมดนี้ เอ็มม่าจึงเป็นหนึ่งในผู้หญิงเก่งสำหรับแพง จนผู้เขียนอดสงสัยไม่ได้ว่าสายตาของ ‘เอ็มม่า’ จะเป็นเช่นไร หากเธอมีโอกาสได้อ่านความรู้สึกของ ‘แพง’ ผู้หญิงคนหนึ่งที่เห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เก่งเพียงใด

‘ทิวเขา’ อายุ 21 ปี นักศึกษาคณะศิลปศาสตร์ สาขาวิชาสเปนและลาตินอเมริกันศึกษา ชั้นปีที่ 3 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ทิวเขาเป็นผู้มีความหลากหลายทางเพศ และนิยามตัวเองว่า “กะเทย” อีกทั้งยังเป็นผู้ชื่นที่ชอบการประกวดนางงามเวที Miss Universe เป็นชีวิตจิตใจ 

เขาเล่าว่าแม้ในปัจจุบันจะเห็นข้อถกเถียงกันมากมายเกี่ยวกับเวที Miss Universe แต่ในฐานะแฟนคลับตัวยง เขากลับมองว่าเวทีนี้เป็นสื่อบันเทิงรูปแบบหนึ่ง ที่เล่าเรื่องราวที่น่าประทับใจของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนให้แฟนนางงามได้นำไปพูดคุยกันต่อได้อย่างกว้างขวาง และเป็นพื้นที่ในการเล่าเรื่องของผู้หญิงในฐานะปัจเจก 

นิยามคำว่า “ผู้หญิงเก่ง” ในมุมมองของทิวเขา คือ ผู้หญิงที่ทำตามความฝันและความต้องการของตนเอง โดยเขาได้ยกตัวอย่าง โศภิดา จิระไตรธาร หรือ นิ้ง ผู้ชนะการประกวด Miss Universe Thailand 2018 ให้ฟัง

“นิ้ง โศภิดา เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนมากในฐานะผู้หญิงที่ทำตามความฝัน เธอกล้าที่จะลาออกจากงานประจำในอาชีพผู้จัดการธนาคาร เพื่อมาทำตามความฝันของตนเองในฐานะนางแบบ เป็นเราคงไม่กล้าทิ้งเงินเดือนเยอะขนาดนั้น (หัวเราะ)”

ทิวเขากล่าว

ทิวเขาบอกด้วยว่า นิ้ง โศภิดาเองพิสูจน์ให้เห็นว่าชีวิตไม่ได้จำกัดอยู่แค่เพียงเส้นทางใดเส้นทางหนึ่ง ไม่มีคำว่าสายเกินไปในการทำสิ่งที่ตนเองต้องการ เธอแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าผู้หญิงสามารถตามหาตัวตนและความฝันได้ตลอดเวลาตราบใดที่ยังใฝ่ที่จะฝัน

‘เปรม’ อายุ 43 ปี พนักงานรักษาความปลอดภัย

“ก็ต้องคนแบบภรรยาผมนี่แหละ”

เปรม พนักงานรักษาความปลอดภัยวัย 43 ปี กล่าวหลังจากถามว่าผู้หญิงเก่งสำหรับเขาคืออะไร ในขณะที่กำลังเล่นกับลูกสาวอายุประมาณ 5 ขวบไปด้วย

เขาเล่าให้ฟังว่ารู้จักกับภรรยามาตั้งแต่สมัยยังเรียนที่บ้านเกิด (จังหวัดชัยภูมิ) แต่ได้มาทำความรู้จักกันอย่างจริงจังหลังจากเข้ามาใช้ชีวิตในเมืองหลวง

“อยู่แถวบ้านมันไม่มีงานทำขนาดนั้น เลยเลือกมาตรงนี้ดีกว่า อย่างน้อยก็มีงานทำ ตอนแรกก็มาคนเดียวนี่แหละ จนมาเจอเขา (ภรรยา) ที่เข้ามาหางานทำเหมือนกัน”

เปรมเล่าต่อว่าหลังจากรู้จักกับภรรยา ก็ได้เริ่มพัฒนาความสัมพันธ์กันมากยิ่งขึ้น จนตัดสินใจว่าจะเริ่มสร้างครอบครัว เลยเลือกที่จะลาออกจากงานที่ทำอยู่และกลับไปแต่งงานกันที่บ้านเกิด

“ช่วงแรกมันก็อยู่ได้แหละ จากเงินเก็บจากอะไร แต่พอนานเข้า รู้สึกว่าเงินเราไม่พอแล้ว”

หลังจากที่รู้ตัวว่าภรรยาตั้งท้องลูกสาว เปรมก็เริ่มคิดว่าหรือควรที่จะกลับไปทำงานในเมืองอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งครั้งนี้เขาเลือกที่จะให้ภรรยาที่กำลังท้องอยู่กับบ้านที่ชัยภูมิ ส่วนเขาจะไปทำงานและส่งเงินไปให้

“ก็ทำงานส่งเงินไปได้ประมาณ 1-2 ปี จู่ๆ ภรรยาก็โทรมาว่ากำลังเข้าเมืองมานะ มารับหน่อย ไอ้เราก็งง เขาแกล้งเราเปล่าวะ (หัวเราะ)”

เขาเล่าว่าภรรยาอยากให้ลูกอยู่กับพ่อก็เลยมาอยู่ในเมืองด้วยกันดีกว่า และภรรยาก็จะช่วยเขาหาเงินไปด้วย

“ผมเลยบอกว่าภรรยาผมเป็นคนที่เก่งมาก เพราะต้องทำทั้งงานพาร์ทไทม์ ไหนจะเลี้ยงลูกอีก แถมมีช่วงนึงที่ต้องทำงานบ้านตลอดเลย ตอนที่ผมถามเขาว่าไม่เหนื่อยเหรอ เขาก็บอกว่าไม่ แต่พอผมแบ่งงานบ้านมาทำบ้าง ผมรู้เลยว่ามันโคตรเหนื่อย”

ปัจจุบันเปรมเลือกที่จะทำงานเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัย ส่วนภรรยาทำงานที่ร้านสะดวกซื้้อ ซึ่งภรรยาเขาจะทำงานในช่วงกะกลางวันจนถึงเย็น ส่วนเปรมจะทำงานตั้งแต่ช่วงเย็นไปจนถึงเช้ามืด ซึ่งขณะที่สัมภาษณ์ลูกสาวก็ยังอยู่กับคุณเปรม เพราะภรรยายังไม่มารับ (เวลาตอนนั้นประมาณ 6 โมงเย็น)

“ก็สลับกันไป ช่วงกลางวันที่ผมอยู่บ้าน ผมก็จะเป็นคนทำงานบ้าน ส่วนภรรยาก็เลิกงานแล้วมารับลูกกลับไปนอน ก็มีวันหยุดที่จะได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าบ้าง แต่ปกติก็สลับกันแบบนี้”

เปรมก็หวังว่าสักวัน พวกเขาจะได้อยู่พร้อมหน้ากันมากขึ้น แล้วไม่ต้องสลับกันทำงานแบบนี้อีก

‘ยอด’ อายุ 75 ข้าราชการเกษียณ

เมื่อลองให้ยอดนึกภาพของผู้หญิงที่เก่งที่สุดในชีวิต คำตอบที่เขาเอ่ยออกมาด้วยความรวดเร็วก็หนีไม่พ้นประโยคเรียบง่ายที่ว่า

“ก็ต้องเป็นคุณแม่ของผมสิ”

ในขณะที่พูดถึงคุณแม่ สายตาของยอดยังคงเต็มไปด้วยความสุขใจราวกับว่าได้ย้อนกลับไปในห้วงอดีตที่ผ่านมา เขาเล่าว่า คุณแม่ของเขาเป็นผู้หญิงที่ตั้งใจเลี้ยงดูครอบครัว สามารถดูแลลูกๆ ได้ในทุกเรื่อง และอบรมสั่งสอนให้เขาเติบโตมาได้อย่างดีที่สุดเท่าที่คนคนหนึ่งจะทำได้ 

ถึงแม้ว่ายอดจะเอ่ยถึงคุณแม่ด้วยความชื่นชมมากเพียงใด เขากลับไม่สามารถบอกเล่าถึงเหตุการณ์หรือเรื่องราวความประทับใจที่เขามีต่อคุณแม่ได้ โดยให้เหตุผลว่า เขามีความประทับใจในตัวคุณแม่อย่างสม่ำเสมอ ไม่มีเหตุการณ์ใดที่โดดเด่นออกมาอย่างแจ่มแจ้งในความทรงจำของเขา เพราะสุดท้ายแล้ว คุณแม่คนนี้ก็เป็นคุณแม่ที่ดีที่สุดสำหรับเขา

ความรู้สึกของคุณหลังอ่านบทความนี้เป็นอย่างไร ?

Like ถูกใจ
2
Love รักเลย
0
Haha ตลก
1
Sad เศร้า
0
Angry โกรธ
0

More in:Society

Features

วันที่อคติยังมี ใน ‘อาชีวศึกษา’

เขียน กัลย์สุดา ทองดีกราฟิก ณิชกุล หวังกลุ่มกลาง “บ่มเพาะสร้างแต่อาชญากรนอกรีต”“นักศึกษาชายแต่งกายสุภาพ ถือว่าไม่ปกติอย่างมาก”“ภัยสังคมจริงๆ ยิ่งกว่าขยะอีก” ส่วนหนึ่งของความคิดเห็นเชิงด่าทอ เหยียดหยาม ที่มักเห็นได้ตามโพสต์อันเกี่ยวเนื่องกับคนกลุ่มหนึ่ง กลุ่มที่ใครหลายคนมักมีภาพจำถึงพวกเขา ที่เป็นการรวมตัวของคนไม่เอาถ่าน ไม่ตั้งใจเรียน เอาแต่ยกพวกตีกัน ...
Articles

สื่อสาธารณะยังจำเป็นอยู่ไหม? สัมผัสด้วยตัวเองใน NEWS TOWER เกมบริหารสำนักข่าวแบบไม่อิสระ

นักเขียน รณรต วงษ์ผักเบี้ยกราฟิก ณิชกุล หวังกลุ่มกลาง ในระยะหลังมานี้ ไม่ว่าจะเลื่อนหน้าฟีดเฟซบุ๊กของผู้เขียนอย่างไร ก็หนีไม่พ้นข่าวที่รัฐบาลเสนอให้เปลี่ยนที่มารายได้ของไทยพีบีเอสอันเป็นข้อถกเถียงกันอยู่ตอนนี้ว่าไทยพีบีเอสอาจจะโดนเปลี่ยนจากที่มีรายได้จากการเก็บ ‘ภาษีเพื่อวัตถุประสงค์เฉพาะอย่าง (Earmarked Tax)’ จากผู้ค้าเหล้าและบุหรี่ มาเป็นรัฐโยกงบเหล่านั้นเข้าคลังกลางก่อน แล้วจึงจัดสรรปันส่วนในรูปของงบประมาณประจำปี ในตอนแรกผู้เขียนไม่ได้ติดใจแต่อย่างใด ...
Articles

เมื่อใครบางตัวกำลังบินอยู่: ชวนมองความหลากหลายทางชีวภาพที่ซ่อนอยู่รอบตัวเรา

เขียน ณัฏฐณิชา มาลีวรรณ กราฟิก รณรต วงษ์ผักเบี้ย เคยสงสัยหรือเปล่าว่านกที่เกาะบนสายไฟพวกนั้นคือนกอะไร เคยสงสัยบ้างไหม ว่าต้นไม้ที่เห็นอยู่รอบตัวคือต้นอะไรกันแน่ บางคนอาจจะบอกว่า “ไม่รู้สิ ช่างมันเถอะ ก็นกเหมือนๆ กัน มีปีกบินได้ ...
Features

ว่าด้วยการเมืองเรื่องความทรงจำ: บาดแผลสงครามเย็นกับการจัดการอดีตของรัฐ

เขียน รณรต วงษ์ผักเบี้ย กราฟิก ณิชกุล หวังกลุ่มกลาง       ผ่านมากว่าครึ่งศตวรรษแล้วนับจากเหตุการณ์ 6 ตุลา หนึ่งในโศกนาฏกรรมทางการเมืองที่รุนแรงที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ไทย นอกจากห่ากระสุนและระเบิดจากเจ้าหน้าที่รัฐที่เข้าปิดล้อมแล้ว ฝูงชนที่กรูเข้ามาในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ พร้อมที่จะรุมประชาทัณฑ์เหล่าผู้ชุมนุม ...
Articles

50 ปี 6 ตุลา: ความทรงจำที่ยังไม่จางหาย

เขียน ณิชกุล หวังกลุ่มกลาง ภาพถ่าย ณิชกุล หวังกลุ่มกลาง รณรต วงษ์ผักเบี้ย และกัลย์สุดา ทองดี กราฟิก รณรต วงษ์ผักเบี้ย รำลึกคือการหวนคิดถึงบุคคล สถานที่ ...
Features

กำลังใจจากบทเรียน เมื่อคนเลิกเหล้ามาเล่าให้ฟัง

เขียน ณิชกุล หวังกลุ่มกลาง และ วรนิษฐ์ ภัคคะศรีโรจน์เรียบเรียง ณัฏฐณิชา มาลีวรรณ และ ภัสส์ณิชา ทัศสุริยวงศ์ ภาพถ่าย สรินรัตน์ ตั้งสิริมงคลกุลกราฟิก กัลย์สุดา ทองดี ...
0 %

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ คุณสามารถศึกษารายละเอียดได้ที่ นโยบายความเป็นส่วนตัว และสามารถจัดการความเป็นส่วนตัวเองได้ของคุณได้เองโดยคลิกที่ ตั้งค่า

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

Allow All
Manage Consent Preferences
  • คุกกี้ที่จำเป็น
    Always Active

    ประเภทของคุกกี้มีความจำเป็นสำหรับการทำงานของเว็บไซต์ เพื่อให้คุณสามารถใช้ได้อย่างเป็นปกติ และเข้าชมเว็บไซต์ คุณไม่สามารถปิดการทำงานของคุกกี้นี้ในระบบเว็บไซต์ของเราได้

  • Google Analytics

    คุ้กกี้ที่เราเก็บไป จะนำไปใช้เพื่อประกอบการวิเคราะห์การอ่านบทความ/ข่าวภายในเว็บไซต์เท่านั้น จะไม่มีการนำข้อมูลผู้ใช้ไปใช้ในเชิงพาณิชย์แต่อย่างใด

Save