SocialWritings

ไม้บรรทัด วัด งานศพ

เรื่อง : สาธิต สูติปัญญา
ภาพ : จุฑารัตน์ พรมมา

หนึ่งชีวิตกำลังนอนนิ่งพร้อมสายมากมายในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล ขณะที่อีกหลายชีวิตกำลังวิ่งวุ่นหาที่เผาร่างนั้นให้สมฐานะ

หญิงวัยเกือบร้อยปีให้กำเนิดลูกหลานมากมายในโลกที่ถูกตั้งค่ามาตรฐานและตั้งความดีงามเอาไว้อย่างเสร็จสรรพ ทุกคนต้องได้ดี ต้องเรียบจบสูงๆ มีหน้าที่การงานที่มั่นคง มีลูกมีหลานคอยเลี้ยงดูตอนแก่เฒ่า และอีกมากมาย

ลูกๆ ที่เกิดมาต่างก็ใช้ชีวิตตามแบบแผนเดียวกันกับที่ผู้เป็นแม่เคยถูกสั่งสอนมาก่อน  และยิ่งเวลาผ่านไป แบบแผนของสังคมที่ว่ามานั้น  ยิ่งฝังรากลึกเข้าไปในจิตไร้สำนึกของพวกเขา

เป็นที่รู้กันในครอบครัวว่า ตระกูลของฉันแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งมั่งคั่งและฝั่งที่อยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน สิ่งที่ใช้แบ่งสองฝั่งนี้ออกจากกันคือ ‘ภรรยาของปู่’ ภรรยาคนแรกให้กำเนิดลูกๆ ของบ้านฝั่งมั่งคั่ง  ส่วนภรรยารองก็ให้กำเนิดลูกหลานของอีกฝั่งหนึ่ง  เมื่อสองสามปีที่แล้วแม่ใหญ่ของบ้านฝั่งมั่งคั่งเพิ่งจะถึงแก่กรรมไป ส่วนตอนนี้ ‘เวลา’  ของแม่อีกคนกำลังจะมาถึง

สิ่งที่ทำให้เห็นชัดว่าทุกคนในครอบครัวตกหลุมพรางปทัฏฐานความดีงาม ‘แบบไทย’  คือการคุยกันของลูกๆ ฝั่งมั่งคั่งน้อยกว่าว่า  เราจะจัดงานศพให้แม่อย่างไรให้สมเกียรติ และไม่น้อยหน้าบ้านฝั่งนู้น

อะไรคือความสมเกียรติที่ว่านั้น และทำไมต้องไม่น้อยหน้าบ้านอีกฝั่ง ฉันได้แต่นั่งสงสัยในใจ

ขณะที่ฟังอยู่ ฉันก็คิดไปอีกว่าตอนนี้ย่ากำลังนอนอยู่ในห้องฉุกเฉิน นอนคอย ‘เวลานั้น’  จะมาถึง แต่สิ่งที่ผู้เป็นลูกคิดคือการโอ้อวดความร่ำความรวย ไม่ให้น้อยหน้าบ้านอีกฝั่ง

ทำไมเราถึงไม่สามารถส่งย่าขึ้นสวรรค์ที่วัดธรรมดาๆ กับลูกๆ หลานๆ ไม่กี่คน  หวังแค่ให้บรรดาลูกหลานนั่งคุยกันถึงเรื่องย่า  ถือว่านี่เป็นโอกาสที่คนในตระกูลจะได้พบปะพูดคุยกัน ไม่ใช่การพยายามอวด ‘บารมี’ด้วยการหาวัดที่โด่งดัง หรือเชิญคนใหญ่คนโตมาทำพิธี  แต่ลูกหลานเกือบทั้งหมดกลับไม่รู้จักคนใหญ่คนโตเหล่านั้นเป็นการส่วนตัวเลย

สุดท้ายงานศพของย่าก็คงจบไปแบบที่ทุกคนแทบจะไม่ได้พูดคุยกัน  จบไปแบบที่ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับไปทำงาน  ทำหน้าที่ของตัวเองราวกับว่าการมางานศพของย่าคือหน้าที่หนึ่งที่ต้องทำให้เสร็จไปก็เท่านั้น

สังคมที่เราอยู่กันตอนนี้เป็นสังคมแบบไหนกัน ทำไมเราต้องโอ้อวดบารมีและความมีอันจะกินให้คนอื่นรู้ ทำไมในวันที่ครอบครัวควรจะอยู่ด้วยกัน และพูดคุยแลกเปลี่ยนกันเกี่ยวกับเรื่องราวที่แต่ละคนไปพบเจอมา กลับกลายเป็นว่า เรามัวแต่นั่งคิดว่าใคร หรือวัดไหนจะใหญ่โต หรูหรา โอ่อ่า พอที่นำมาใช้ประชันกัน 

เหล่านี้อาจเป็นสิ่งที่ถูกฝังรากลึกเข้าไปในสังคมที่มีชนชั้นอันซับซ้อน อย่างสังคมไทย

สุดท้ายก็จบอย่างเคย ฉันตัดสินใจไม่เข้าไปต่อรองกับญาติๆ เรื่องการจัดงานศพให้ย่า  จะเพราะด้วยความเป็นเด็ก หรือเพราะฉันประเมินแล้วว่า ‘กรอบ’ เหล่านั้นมันแข็งเกินกว่าจะไปปรับเปลี่ยนอะไรได้

แต่ฉันก็มีความหวังลึกๆ ว่า ถึงแม้บรรทัดฐานของสังคมจะเป็นสิ่งที่คนหลายรุ่นปฏิบัติสืบต่อกันมา แต่เมื่อเวลาผ่านไปบรรทัดฐานเหล่านั้นก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปบ้าง เพียงแต่ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่า มันจะเปลี่ยนไปเมื่อไหร่?

ความรู้สึกของคุณหลังอ่านบทความนี้เป็นอย่างไร ?

Like ถูกใจ
1
Love รักเลย
2
Haha ตลก
0
Sad เศร้า
0
Angry โกรธ
0

Comments are closed.

More in:Social

Writings

ช่องโหว่ของรัฐธรรมนูญไทยฉบับปี 60 กับคำถามประชามติที่ไร้ทางแก้ปัญหา

เรื่อง : ศศณัฐ ปรีดาศักดิ์ ภาพประกอบ : เก็จมณี ทุมมา เมื่อวันที่ 23 เมษายน ที่ผ่านมา ที่ประชุมคณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบจัดให้มีการออกเสียงประชามติ 3 ครั้งตามข้อเสนอของ ...

Writings

สำรวจความสำคัญ พร้อมตั้งคำถามถึงค่านิยมแบบไท๊ย ไทย ที่ทำให้วัตถุสนองความอยากทางเพศ ถูกปฏิเสธการมีอยู่

เรื่อง: ทยาภา เจียรวาปี ภาพประกอบ: นภัสสร ยอดแก้ว จากการสังเกตความเปลี่ยนแปลงของสังคมไทยมาสักระยะ ผู้เขียนพบสิ่งหนึ่งที่โดดเด่นขึ้นมา นั่นคือ ‘การเปิดเผยเรื่องทางเพศอย่างตรงไปตรงมา’ จากเดิมที่แค่พูดแตะๆ เรื่องใต้สะดือก็มีสิทธิ์โดนแบนได้ง่ายๆ ตอนนี้กลับสามารถพูดได้อย่างเปิดเผย ไม่ว่าจะเป็นการแชร์ประสบการณ์เซ็กซ์ การบอกเทคนิคลีลาเด็ดมัดใจคู่นอนในโลกโซเชียล ...

Writings

ผู้ดูแลคนพิการคือสมาชิกในครอบครัวของฉัน

เรื่องและภาพประกอบ : อารีย์วรรณ อมรเดชเทวินทร์ ย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อนหน้านี้ ขณะที่ฉันกำลังทำความสะอาดข้าวของเก่าๆ ในห้องเก็บของอยู่ สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นกล่องพลาสติกใสมีฝาปิด ด้านในอัดแน่นไปด้วยอัลบั้มรูปภาพตั้งเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ  ฉันตัดสินใจนั่งลงบนพื้นแล้วเปิดฝากล่องออก ค่อยๆ หยิบอัลบั้มแต่ละเล่มออกมาเปิดดูด้วยความสงสัย รูปทั้งหมดหลายร้อยใบล้วนเป็นรูปครอบครัวของฉัน มันได้รับการเก็บรักษาไว้อย่างดีในซองพลาสติกใสของอัลบั้ม ทว่าน่าเสียดายที่ไม่มีใครเขียนวันเดือนปีระบุเอาไว้ ...

Writings

เพราะธรรมศาสตร์ (แฟร์) สอนให้ฉันรักสัตว์?

เรื่อง : ปิยะพร สาวิสิทธิ์ ภาพประกอบ : ชวิน ชองกูเลีย, วรพร รุ่งวัฒนโสภณ และ สิทธิเดช สายพัทลุง หลายคนคงทราบกันว่าช่วงวันที่ 18 ...

Writings

“ไม่มีใครเก่งเท่าเธอแล้ว” ว่าด้วยนิยามผู้หญิงเก่งในสายตาของแต่ละคน Part 1

เรื่องและภาพ : วรพร รุ่งวัฒนโสภณ, ปิยะพร สาวิสิทธิ์, สิทธิเดช สายพัทลุง และ อารีย์วรรณ อมรเดชเทวินทร์  วลี ‘ไม่มีใครเก่งเท่าแม่มึงแล้ว’ ชวนให้กองบรรณาธิการของเราตั้งคำถามว่า เราสามารถนิยาม ...

0 %

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ คุณสามารถศึกษารายละเอียดได้ที่ นโยบายความเป็นส่วนตัว และสามารถจัดการความเป็นส่วนตัวเองได้ของคุณได้เองโดยคลิกที่ ตั้งค่า

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

Allow All
Manage Consent Preferences
  • คุกกี้ที่จำเป็น
    Always Active

    ประเภทของคุกกี้มีความจำเป็นสำหรับการทำงานของเว็บไซต์ เพื่อให้คุณสามารถใช้ได้อย่างเป็นปกติ และเข้าชมเว็บไซต์ คุณไม่สามารถปิดการทำงานของคุกกี้นี้ในระบบเว็บไซต์ของเราได้

  • Google Analytics

    คุ้กกี้ที่เราเก็บไป จะนำไปใช้เพื่อประกอบการวิเคราะห์การอ่านบทความ/ข่าวภายในเว็บไซต์เท่านั้น จะไม่มีการนำข้อมูลผู้ใช้ไปใช้ในเชิงพาณิชย์แต่อย่างใด

Save